zorggroep elde blog elles de boer
  • Redactie
  • Blog
  • Reactie

Door jouw ogen

Mijn collega loopt een verpleegkamer binnen. Een bleek gezicht en bange ogen kijken haar aan.

“Heb ik nog benen?” klinkt er vanonder de dekens.

Mijn collega voelt aan alles dat dit bittere ernst is. Ze loopt naar het bed. Tilt langzaam de dekens op en raakt één voor één de benen van mevrouw aan terwijl ze hardop telt:

‘1. 2. U heeft twee benen, mevrouw”

De opluchting is van haar gezicht af te lezen. De kleur komt terug en haar ogen worden zacht en rustig. De ontmoeting is daar. De bewoner voelt zich gehoord en begrepen.
De dag is begonnen.

Wanneer je te maken hebt met de ‘Wereld van Dementie’, dan leer je al snel dat de werkelijkheid vele vormen kent. Als ik met een goede vriendin naar een lezing ga, weet ik zeker dat we na afloop twee verschillende verhalen hebben. Het is dezelfde lezing; toch zullen mij andere dingen zijn opgevallen dan mijn vriendin. En toch is het allebei waar.

Zo werkt het ook met dementie.

Je zult maar een kop koffie krijgen van een aardige dame. Met een lekker koekje er bij; wat lief! Maar als de koffie op is en je staat op om weer verder te gaan, kom je tot de ontdekking dat je jas, je sleutels en portemonnee weg zijn! Hoe zou jij reageren? Het overkomt sommige bewoners met dementie dagelijks, bij elk kopje koffie.

Eerlijk gezegd is dementie soms lastig te begrijpen. Wat mij helpt is om me in de ander te verplaatsen. Te leren door de ogen van de bewoner te kijken. Je krijgt dan andere informatie. En een andere werkelijkheid.
Want je zal maar in bed liggen en het contact met je lijf is er niet meer…

Reactie

  1. Paula 11.02.2017 Beantwoorden

    Hi die Elles

    Wat mooi geschreven en wat fijn van je te horen.
    Blijf schrijven over de ouderenzorg. ….e we hebben een gedeelde passie

    Liefs paula

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *