Aankleding Wereldhuis
  • Redactie
  • Blog
  • Geen reacties

Prestatie van formaat

Maanden was er naar toegeleefd. Of misschien tegen aangehikt. Want verhuizen als je 80 of 90 bent gaat je niet in de koude kleren zitten.

En zeker niet als je niet weet hoe je nieuwe huis eruit ziet. Of, zoals de bewoners van Nieuw Beekvliet, ook nog eens naar een andere gemeente gaat verhuizen. Verhuizen vraagt al veel voor mensen die hun leefwereld nog goed kunnen overzien. Maar als je weinig herkenningspunten meer hebt, staat je wereld op zijn kop.

Afbreken en opbouwen

En daartussen moesten de medewerkers van de inmiddels voormalige locaties Nieuw Beekvliet, Şefkat en Molenweide de afgelopen tijd laveren. Aan de ene kant veel dingen inpakken, uitzoeken, weggooien, regelen, afspreken en afstemmen. Aan de andere kant weer gaan opbouwen, bewoners en naasten begeleiden, informeren, geruststellen en de weg wijzen. Ga er maar aan staan: in krap 4 dagen 120 mensen verhuizen die op alle fronten van jou afhankelijk zijn. Hoe dat ging is in een filmpje vastgelegd.

Petje af!

Het was een opgave voor alle medewerkers en de familie die bij de verhuizing waren betrokken. Maar ze zijn met verve geslaagd! Petje af. Ik neem mijn petje ook af voor de bewoners, voor hun geduld en de bereidheid om elkaar te helpen en voor de overgave en het vertrouwen dat ze in ons hadden.

Bij een verbouwing hoort bijna onvermijdelijk een aantal kinderziekten. Vooral op technisch vlak loopt in het Wereldhuis nog niet alles even soepel en dat zorgt helaas voor hinder. Ik waardeer het als ik zie hoe medewerkers en cliënten daar wel positief de schouders onder zetten.

Meer dan een likje verf

Wat jaren geleden begon als een eerste gedachtenspinsel, is met de komst van de bewoners naar het Wereldhuis nu echt realiteit. Molenweide is niet meer herkenbaar. De verbouwing was meer dan een likje verf.

Als ik nu in het Wereldhuis kom zie ik dat de rust wat neerdaalt. Dat bewoners en medewerkers het dagelijks leven langzaamaan weer oppakken. Niet voor iedereen is dat even makkelijk. Maar hoe trots ben ik dat in de gebedsruimte al een eerste vrijdagmiddaggebed is gehouden en in de kapel de gebedsdiensten als vanouds plaatsvinden. Ik zie bewoners met hun familie beneden een kopje koffie drinken en hoor dat er bewoners zijn die over en weer bezoekjes brengen op andere afdelingen. Prachtige voorbeelden van hoe ik me het Wereldhuis ook had voorgesteld.

Samenzijn ondanks verschillen

Elk mens is uniek en wordt gevormd door een eigen levensloop en de relaties die daarbij horen. Wonen in het Wereldhuis betekent dat we rekening houden met de verschillende culturele en religieuze waarden, tradities en gebruiken van de bewoners.

Wonen in het Wereldhuis betekent voor mij ook samenzijn ondanks verschillen. Openstaan voor anderen en anderen ontmoeten.

Ik ben trots en blij als ik zie hoe hiervoor de eerste fundamenten zijn gelegd.

Jacqueline Joppe
Bestuurder Zorggroep Elde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *