appels
  • Redactie
  • Blog
  • Geen reacties

Een goed gesprek met Tante Leen

Een goed gesprek met tante Leen

Tante Leen, zo mogen we haar noemen, is een bewoner waarbij ik het gevoel heb dat ik dicht bij haar sta. Misschien wel omdat we dezelfde geboortegrond hebben, allebei komen we uit Noord-Holland. Ze is een rasechte Amsterdammer, uit de Jordaan. Eerlijk, oprecht en zonder opsmuk!

Tante Leen, een verhalenverteller. Ik ga altijd een stukje wijzer naar huis als ze mij verhalen verteld en haar levenservaring deelt die zij in 94 jaar heeft opgedaan.

Zo ook deze middag. Ik zit naast haar op de bank. Omdat Tante Leen bijna blind is help ik haar met eten. Ze houdt erg van vis en daarom heeft de keuken geregeld dat ze een paar keer per week een extra stukje vis krijgt. Zo ook vandaag, maar het smaakt haar niet.  “De vis kan me vandaag niet bekoren”, zegt Tante Leen. Op mijn vraag waar ze wel trek in heeft antwoordt ze dat ze wel een appel zou willen. Ik pak een appel en begin deze voor haar te schillen. Tijdens het eten van de appel begint Tante Leen een verhaal te vertellen:

“Als ik een appel eet dan denk ik altijd aan mijn broer. Het is fijn om aan hem te denken, maar hierdoor mis ik hem ook zo. Mijn broer at elke dag een appel en dat komt, mijn lieve kind, omdat hij wist dat dit goed voor hem was.
In de oorlog waren we allebei tieners. Het waren het moeilijke tijden voor mijn broer. Hij had altijd veel honger en was ook wat ziek. Op een dag wist ik voor een paar centen een grote jute zak appels te ritselen. Kind, vraag me niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen om met die zak thuis te komen.

Eenmaal thuis gaf ik de zak appels aan mijn broer. Mijn moeder wilde ze niet hebben, want het waren zure grote stoofappels en mijn moeder wilde daar haar kostbare suiker niet aan besteden. Mijn broer daarentegen was dolgelukkig met de appels en bewaarde de zak in de kelderkast. Elke dag nam hij één appel. Voor hem was het een speciaal cadeau van zijn jongere zus en hij knapte er zienderogen van op.

Ik was dit al lang weer vergeten, maar jaren later vertelde mijn broer me dat hij zo dankbaar was voor de appels in de oorlog. En dat hij sindsdien elke dag een appel at, omdat dit goed voor hem was en omdat hij dan dacht aan zijn jongere zus, Leentje, ik dus.

Hierdoor moet ik elke keer als ik een appel eet ook mijn lieve broer Leendert denken. Wat kan ik hem missen. Maar als ik een appel eet is hij weer aanwezig in mijn gedachten.”

Zoals ik nu het verhaal van Tante Leen met jullie deel, zo vertelde ze het mij. Ze is een verhalenverteller en weet daarmee mij en ook andere op de afdeling te ontroeren. Het is een mooi verhaal over familie, liefde en verbinding. Ook ik zal bij elke appel die ik eet nu denken aan Tante Leen (en aan Leendert).

Tante Leen, een verhalenverteller. Ze heeft haar hele leven geschilderd en veel boeken gelezen. Dat lukt niet meer door haar blindheid. Omdat haar 94 jaar aan levenservaring en wijsheid doorgegeven niet verloren mag gaan, heb ik tante Leen gevraagd om meer verhalen te vertellen. Tante Leen is op dit aanbod ingegaan, maar wel met het verzoek dat ik de verhalen die zij deelt opschrijf.

Bij deze, een verhaal van tante Leen, omdat (levens)verhalen de moeite waard zijn om gedeeld te worden.

Alstublieft

Bron: Elles de Boer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *