• Redactie
  • Blog
  • 3 reacties

Joggingbroek

Ik zit om de tafel met de dochter van een bewoner voor een evaluatiegesprek. Haar moeder woont sinds enkele weken in Zorgexpertisehuis Liduina. Om de zorg voor haar gemakkelijker te maken, praat ik over joggingbroeken en andere wijde kleding. Waarom het fijner is voor haar moeder, dat ze op die manier minder hoeft te buigen en te strekken. Want dat gaat steeds moeilijker de laatste tijd.

De dochter roert met een lepeltje in haar kopje thee. Ik zie een traan in haar ooghoek.

‘Mijn moeder in een joggingbroek?’ mompelt ze en valt stil. Het gesprek valt stil.

En dan, in een flits, komt de herinnering van mijn moeder naar boven. Hoe ze voor de kledingkast stond, met grote zorgvuldigheid en aandacht haar kleding bij elkaar zocht. Ze wist de mooiste combinaties uit die kast te toveren. En ik als klein meisje kon daar met grote verwondering naar kijken. Hoe ze zichzelf bekeek in de spiegel, van voor en van opzij. Hoe ze aan mij vroeg of ze er mooi uitzag.  En wat een feest het voor mij was als ze mij vroeg of ik de rits van haar jurk wilde dichtdoen.

Mijn moeder in joggingbroek? Ik kan het me niet voorstellen.

De dochter haalt me weer terug naar het hier en nu.

‘Oké, als dit beter voor mijn moeder is dan doen we dat’

Een diepe buiging voor alle familieleden en verwanten die door ziekte of lichamelijke beperking van hun dierbare in een totaal nieuwe wereld terecht komen en daar de grootste lessen in ruimdenkendheid krijgen.

Reacties

  1. ellen 20.12.2016 Beantwoorden

    Prachtig El! Schrijnend ook maar de liefde straalt door alles. Fijn dat jjij erbent!

  2. Catrien Verhoeven 22.12.2016 Beantwoorden

    Heel knap en ontroerend hoe je de wereld van de ouderenzorg treffend weergeeft. Complimenten!

  3. Ilja Kivits 07.02.2017 Beantwoorden

    Heel mooi Elles, dank voor het delen van je verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *