IMG_4489
  • Redactie
  • Blog
  • Geen reacties

Schemeren

Mijn oma pakte aan het einde van de dag altijd een kopje thee en ging dan in de achterkamer aan de grote tafel zitten. Met zo nu en dan een slokje thee en de lampen nog niet aan overdacht zij de dag. Over de dingen die haar bezighielden. Misschien dacht ze soms wel aan niks en luisterde zij naar de stilte of het tikken van de klok. Ze noemen dit ’schemeren’, het was vroeger een dagelijks terugkerend ritueel. Voor oma was het haar rust en ijkpunt in de dag. Als klein meisje vond ik het fijn om tijdens het schemeren aan tafel bij mijn oma te zitten. We spraken niet, ik kleurde wat.

Ook tante Leen weet wat schemeren is. “Geen auto meer in de straat, de radio uit, net zo’n momentje voor het aardappelschillen. Na het schemeren schreef ik vaak een brief, omdat ik dan precies wist wat ik aan bijvoorbeeld een vriendin wilde vertellen”, vertelt tante Leen. De stilte inspireert, leer ik van haar. Door de stilte, een pas op de plaats, worden soms dingen helder of kun je zaken een plek geven.

Info-obesitas

Schemeren is vervangen door info-obesitas, een nieuwe term. Nooit van gehoord? Het komt neer op 24/7 online zijn, kijken of je app al gelezen is en 100 mailtjes na je vakantie doorworstelen. Een appje is zo verstuurd, daar hoef je ook niet voor te schemeren. Voor een brief is dat toch even anders. Voor een brief neem je de tijd, die schrijf je vanuit je hart en over wat je bezighoudt. Nemen we daar eigenlijk de tijd nog wel voor?

Laatst hoorde iemand vragen:  “Hoe is het met je?” Het antwoord was: “Ik moet nog drie bewoners wassen”. Is dat vanuit echt contact, horen wat die ander vraagt? Het is een oprechte vraag over hoe het met iemand gaat en we beantwoorden hem vanuit de actiestand. We nemen vaak geen tijd meer om een oprechte vraag met een oprecht antwoord te beantwoorden. Ga je echt op de vraag van een ander in of stuur je een smiley als antwoord?

Uitnodiging

Hoe vragen wij eigenlijk aan bewoners hoe het met hen gaat? Nemen we de tijd om naar het antwoord te luisteren en het verhaal te begrijpen? Is ons contact oprecht? Ook ik betrap me er soms op dat ik wel een vraag stel, maar in mijn hoofd bezig ben met 10 andere dingen en dus niet echt goed luister naar het antwoord.
Onze bewoners leren ons vertragen op een positieve manier. Zij denken soms net iets langer na en schakelen net iets trager van onderwerp. In deze hectische tijd nodigen zij ons uit om echt te leven in het moment. In het hier en nu. Deze uitnodiging mogen we met beide handen aannemen, vind ik. We kunnen er een hoop van leren. Laten wij in ieder geval onze bewoners niet meenemen in ons info-obesitas leventje, maar hen een klimaat gunnen waar ook geschemerd kan worden.

Schriftje

Met tante Leen heb ik een schrift gekocht om zo al haar levensverhalen op te tekenen. Ik ken de druk van alles wat er nog moet gebeuren, de uren die ik tekort kom op een dag, maar toch 10  à 15 minuten met tante Leen in gesprek, samen een brief schrijven, het voelt als schemeren en levert mij zoveel energie op.

Wat is jouw schemermomentje op een dag?

Geschreven door: Elles de Boer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *